اوتیت میانی حاد :

انسداد شیپور استاش در حین سرماخوردگی، آلرژی و یا عفونت های مجاری فوقانی تنفسی و وجود باکتری یا ویروس منجر به تجمع مایع در پشت گوش می شود که مجموعه ای از چرک و مخاط است. این بیماری اوتیت میانی حاد نامیده می شود و شایع ترین علت مراجعه ی کودکان به پزشک می باشد. علاوه بر این، این بیماری شایع ترین علت کم شنوایی در کودکان نیز محسوب می شود.

این عفونت می تواند باعث گوش درد، تورم، قرمزی، و همچنین مشکلات شنوایی شود.

نشانه ها:

نوزادان و کودکان نوپا:

icon تب

icon استفراغ

icon ترشح از گوش

icon مشکلات شنوایی

icon گریه، تحریک پذیری

icon کشیدن و یا خارش در گوش (به خصوص اگر با موارد زیر همراه باشد)

 کودکان خردسال، نوجوانان و بزرگسالان:

icon تب

icon گوش درد

icon ترشح از گوش

icon تهوع، استفراغ

icon مشکلات شنوایی

icon احساس پری یا فشار

icon سرگیجه، از دست دادن تعادل

بیماری گوش میانی

اوتیت میانی سروز :

در بیماری اوتیت میانی حاد، گاهی اوقات پرده گوش سوراخ و چرک از گوش خارج می شود. در اغلب موارد، چرک و مخاط در گوش به دلیل تورم و التهاب لوله استاش باقی می ماند. این بیماری به نام افیوژن گوش میانی یا اوتیت میانی سروز نامیده می شود. حتی پس از رفع عفونت، مایع در گوش می تواند برای هفته ها، ماه ها و حتی سال ها باقی بماند و مزمن شود. این عارضه منجر به عود مکرر عفونت حاد و مشکلات شنوایی خواهد شد.

درمان :

اقدامات پیش از درمان، معاینه ی اتوسکوپی، ادیومتری (ارزیابی شنوایی گوش)، تمپانومتری (بررسی فشار هوای گوش میانی و مایع در گوش) می باشد.

در اغلب موارد، اوتیت میانی با تجویز داروهای مناسب آنتی بیوتیک، آنتی هیستامین و ضد احتقان درمان می گردد. در غیر این صورت، پزشک شما ممکن است عمل جراحی ای را به نام میرنگوتومی توصیه کند. در این عمل یک برش کوچک درون پرده ی گوش به وجود آورده می شود تا مایع از گوش میانی خارج شود و درد گوش تسکین یابد. این برش در عرض چند روز بهبود می یابد. گاهی اوقات این برش قبل از رفع عفونت و مایع بسته می شود. در چنین مواردی یک لوله ی تهویه در برش قرار داده می شود تا از تجمع مایع و افت شنوایی جلوگیری گردد.

اوتیت میانی مزمن / کلستاتوما :

اگر اختلال عملکرد شیپور استاش بدون درمان مناسب رها شود یا به درمان پاسخ ندهد، منجر به عفونت مزمن گوش میانی و کلستاتوما خواهد شد. برخی از ضایعات اوتیت میانی مزمن برگشت پذیر هستند، در حالی که برخی دیگر این گونه نمی باشند. در هر صورت، کل سیستم پنوماتیک یا بخشی از استخوان تمپورال و اجزای تشکیل دهنده ی آن از جمله پرده تمپان، استخوانچه ها، لابیرنت، عصب صورتی، سلولهای ماستوئید، شریان ها، وریدها و استخوان های حفره ی میانی و خلفی ممکن است درگیر شوند. در این چنین وضعیتی، کاهش شنوایی انتقالی تقریبا همیشه وجود خواهد داشت. فشار منفی مزمن در گوش میانی منجر به عقب نشینی پرده تمپان خواهد شد. این منطقه از پرده تمپان یک کیست را تشکیل می دهد که بقایای اپیتلیال از بافت پوششی پرده تمپان در آن جمع می شوند. این مجموعه سبب فرسایش و نابودی استخوانچه ها و کاهش شنوایی انتقالی خواهد شد. همچنین احتمال خوردگی لابیرنت استخوانی یا استخوان حفره جمجمه نیز وجود دارد.

پرده صماخ سوراخ شده :

icon علت

سوراخ شدن پرده صماخ می تواند به علت عفونت و یا ضربه رخ دهد. نشانه های آن می تواند کاهش شنوایی و ترشحات گاه به گاه باشد. درد معمولا پایدار نیست.

icon درمان

اکثر سوراخ ها، خود به خود در عرض چند هفته التیام می یابند، اگر چه برخی از آنها ممکن است تا چندین ماه طول بکشند. در طول این مدت، گوش باید از آب و ضربه محافظت گردد. در صورت عدم بهبود خودبخودی، عمل جراحی تمپانوپلاستی ممکن است در نظر گرفته شود.

icon اثرات

اندازه و محل سوراخ و همچنین علت آن، در تعیین میزان کم شنوایی دخیل هستند. برای مثال، پارگی به وجود آمده از انفجارهای ناگهانی منجر به کاهش شنوایی زیاد و زنگ در گوش خواهد شد. در این مورد، معمولا شنوایی تا حدی قابل برگشت خواهد بود، و زنگ گوش در عرض چند روز از بین خواهد رفت. سوراخ شدگی های ناشی از عفونت های مزمن گوش، افت شنوایی زیادی را به دنبال خواهند داشت.

بیماری گوش میانی

گسیختگی زنجیره استخوانچه ای :

ضربه به سر، به خصوص اگر با شکستگی استخوان تمپورال همراه باشد، از علل شایع گسیختگی زنجیره استخوانچه ای به شمار می رود. معمولا گسیختگی در مفصل سندانی-رکابی با یا بدون شکستگی زائده ی بلند سندانی رخ خواهد داد. این از هم گسیختگی منجر به کاهش شنوایی انتقالی زیادی (۳۰-۶۰dB) خواهد شد که ممکن است حتی پس از ترمیم پرده تمپان نیز بهبود نیابد.

 فلج عصب صورتی:

فلج عصب صورتی از عوارض شایع اوتیت میانی چرکی نیست ولی ممکن است متعاقب اوتیت میانی چرکی حاد یا مزمن ایجاد شود. دلیل بروزاین عارضه را خورده شدن استخوان مجرای فالوپ و فشار و تورم حاصله از آن برروی عصب صورتی می باشد.

لابیرنتیت:

عفونت گوش میانی یا از راه پنجره بیضی و پنجره گرد به لابیرنت نفوذ میکند و یا بعد از ساییدن و خوردن بافت استخوانی مجرای نیمدایره ای افقی یا احتمالاً مجرای نیمدایره خلفی به وسیله کلستاتوم و ایجاد فیستول در این مجرا، در لابیونت منشر میشود. علایم آن عبارتند از : حملات سرگیجه، تهوع و استفراغ، اختلالات تعادلی و نسیتاگموس خودبخودی. کم شنوایی در این حال شدید و پیشرونده نیست و معمولاً بهبود می یابد.

اتواسکروز:

گوش درونی به وسیله دو لایه مشخص استخوان احاطه شده است. لایه درونی را به نام کپسول خوانده میشود، از استخوان متراکمی تشکیل یافته است که از کپسول غضروفی کیسه گوشی جنین به وجود می آید. دور این استخوان زاده از غضروف را استخوان دیگری فرا گرفته که از تیغه های معمولی استخوانی تشکیل یافته است. در ابتدا استخوان سالم از بین می رود و جذب میشود و جای آن را بافت پر عروق اسفنجی استخوان مانندی می گیرد. این جریان در طول عروق خونی پیش میرود و با گذشت زمان این استخوان تازه سفت تر و ضخیم تر و کم عروق تر میشود. این استخوان تازه دور صفحه پایه استخوان رکابی را می گیرد و مانع از حرکت آن، یعنی انتقال صوت به گوش درونی می شود و در نتیجه کم شنوایی انتقالی پدید می آید. شیوع این بیماری در زنان بیشتر است. سابقه خانوادگی مشخصی در این بیماران وجود دارد و حدود ۵۰ درصد از آنان تاریخچه کم شنوایی در یک یا چند نفر از افراد خانواده شان را میدهند . بروز این بیماری بین سنین ۱۸ تا ۳۰ سالگی است ولی ممکن است زودتر نیز اتفاق افتد. همچنین به نظر میرسد که بروز کم شنوایی رابطه نزدیکی با آغاز بلوغ و دوران حاملگی داشته باشد.

 

 

Tagged Under