BANNER mahan3209

 

دیاپازوندیاپازون وسیله‌ای فلزیست دارای دو شاخه که انتهای آنها به یک پایهٔ مشترک وصل شده است. با وارد شدن ضربه به یکی‌ از شاخه‌ها هوای داخل آن متراکم میشود و از آنجا که ته دیاپازون بسته است،این پدیده باعث به وجود آمدن امواج ساکن میشود که صدای آن قابل شنیدن است. بسامد هر دیاپازون ثابت است و به پدیده تشدید مربوط است. دیاپازون در شنوایی سنجی کاربردهای مختلفی‌ از مقایسه شنوایی,تشخیص و تمایز مشکلات حسی و عصبی و تایید گپ دارد.

آزمونهای دیاپازونی :

آزمونهای دیاپازونی ، هنوز یکی از قسمت های مهم آزمایشات عملکرد شنوایی هستند. مفیدترین دیاپازون ها برای ارزیابی شنوایی ،‌دیاپازون های با فرکانس ارتعاشی ۲۵۶ ، ۵۱۲ و ۱۰۲۴ هستند. دیاپازون با فشردن بین دو انگشت شست و اشاره و یا توسط زدن به پشت دست ، به صدا در می آید . اگر به دیاپازون ضربه شدید وارد شود ، صدای حاصل شدت زیادی دارا خواهد بود و در ضمن تونال نیز نبوده و صداهای دیگری نیز همراه آن ایجاد می شوند . باید به خاطر داشت که آزمونهای شنوایی هنگامی بهترین نتایج را دارند که در نزدیکی آستانه شنوایی انجام شوند. چون صدا میتواند به گوش سالم نیز انتقال یابد ، لازم است گوشی که مورد آزمایش نیست، ماسکه شود. دو نمونه ازآزمونهای دیاپازونی ( آزمون های رینه و وبر) می توانند تا حدودی در افتراق کاهش شنوایی انتقالی از نوع حسی – عصبی کمک کنند .

آزمون وبر :

دراین آزمون دیاپازون را بعد از به صدا درآوردن ، بر روی دندانهای پیشین ماگزیلاری و یا در وسط پیشانی قرار می دهیم . بیماری که دچار کاهش شنوایی انتقالی است ، صدای دیاپازون را درگوش ناشنوای خود بلندتر از گوش سالم می شنود ، زیرا صداهای موجود در اتاق معاینه ، گوش سالم را ماسکه می کنند ، اما گوش مبتلا به کاهش شنوایی انتقالی که نمی تواند صداهای محیطی را بشنود، احتمال بیشتری برای شنیدن صدای دیاپازون منتقل شده از راه استخوانی دارد. اگر یک گوش به کاهش شنوایی حسی – عصبی مبتلا بوده و گوش دیگر سالم باشد، صدای حاصل از دیاپازون درگوش سالم بهتر شنیده می شود.

آزمون رینه :

این آزمون با قرار دادن متناوب یک دیاپازون در جلوی مجرای شنوایی خارجی و بعد روی استخوان ماستویید مجاور انجام می شود. گوش طبیعی صدای دیاپازون را توسط انتقال هوایی به مدت دو برابر بیشتر از انتقال استخوانی می شنود. درکاهش شنوایی انتقالی، مدت شنیدن صوت توسط انتقال استخوانی طولانی تر از انتقال هوایی میشود. اگر مدت زمان شنیدن صوت از راه انتقال هوایی بیش از انتقال استخوانی باشد ، آزمون رینه مثبت است و در صورت صادق بودن عکس آن ، آزمون رینه منفی می باشد.

آزمون شواباخ :

در این آزمون معاینه کننده شنوایی خود را از راه انتقال استخوانی ( در صورت طبیعی بودن ) با شنوایی استخوانی بیمار مقایسه میکند. برای انجام این کار، یک دیاپازون مرتعش را بطور متناوب بر روی ماستویید خود و بیمار قرار می دهد.

ملاحظات ویژه در آزمون های دیاپازونی :

icon دیاپازون را باید به صورت متناوب و نه مداوم ، روی استخوان قرار داد .

iconاستفاده از اتاق معاینه ضد صوت ضروری نیست ، اما آرام بودن اتاق لازم است .

icon انجام صحیح آزمون های دیاپازونی ، روش مهمی برای کنترل آزمون های اودیومتری است .

icon شاخه های دیاپازون باید به موازات گوش قرار گیرند و نباید مایل باشند ، زیرا از نظر تئوری درحالت اخیر هیچ صدایی به گوش نمی رسد .

icon دیاپازون باید درمحل صحیح روی استخوان ماستویید قرار گیرد . معمولا“ برای تعیین بهترین محل قرارگیری دیاپازون ، از روش آزمون و خطا استفاده میشود .

icon دیاپازون دارای فرکانس ارتعاشی ۲۵۶ دقیق ترین دیاپازون برای تشخیص مقادیر اندک کاهش شنوایی انتقالی است . انواع دارای فرکانس ارتعاشی ۵۱۲ و ۱۰۲۴ برای درجات بیشتر اختلاف بین انتقال هوایی و استخوانی مناسب هستند .